Lovna fauna Kine

I pored veoma gusto naseljene teritorije u pojedinim delovima, veliki deo Kine su visokoplaninske i pustinjske oblasti centralne Azije, veoma malo naseljene ili čak potpuno nenaseljene, sa veoma bogatom lovnom faunom. U Kini živi čak 11 različitih vrsta visokoplaninskih ovaca, od Marka pola do različitih vrsta Argala, nekoliko vrsta kozoroga,  nekoliko vrsta tzv Plavih kozoroga (Blue sheep) veoma retke vrste Azijskih antilopa, od kojih je širokoj publici najpoznatija Tibetska antilopa, od koje se dobija najkvalitetnija vuna na svetu (što je dovelo do njenog delimičnog uništenja), zatim nekoliko vrsta nizijskih i planinskih jelena marala i egzotične vrste poludivljih planinskih goveda jakova i krupnih preživara sličnih bivolima-Takina.

Od grabljivica osim sveprisutnog vuka, u pojedinim delovima Kine uz Rusku granicu na Usuri još uvek živi tigar i aziski leopard, Tibetski medved, mrki medved i svetski poznat medved Panda koji je postao svetski simbol zastite prirode.

Odnos prema divljim životinjama u Kini je uslovljen tradicijama kineske medicine, koja koristi razne delove različitih životinja kao lekove. Praktično svaka životinja ili neki njen deo, predstavlja pravu dragocenost u kineskoj tradicionalnoj medicini, sto je sa jedne strane dovelo do totalnog ili parcijalnog istrebljenja pojedinih životinjskih vrsta u prirodi, ili njihovog gajenja u veštačkim uslvima u, za naše pojmove, apsurdno velikim brojevima. Brkovi i kosti tigra, zuc medveda, rogovi u bastu jelena, rogovi antilope sajga samo su najpoznatiji produkti koji se koriste u tradicionalnoj kineskoj medicini za koje mi znamo. Međutim pravi spektakl je poseta nekoj od apoteka tradicionalne medicine u Kini, gde su izloženi na prodaju stotine različitih delova, praškova, koza, noktiju, kljunova, sušenih, mlevenih, kuvanih i valjda  u svim mogućim oblicima delovi različitih životinja. Velika potražnja za ovim prirodnim produktima u Kini utiče na nestanak mnogih životinjskih vrsta čak i na drugim kontinentima. Drastični primeri poslednjih petnaestak godina je gotovo potpuno uništenje antilopi Sajga u Kazahstanu, čiju je populaciju bivši Sovjetski Savez, od nekoliko destina, u tridesetim godinama prošlog veka, doveo na preko 2 miliona, da bi  neumerena potražnja sa Kineskog tržišta dovela do praktično uništenja celokupne populacije za poslednjih samo 10 godina , ili desetkovanje populacije melena marala u Mongoliji, zbog određene žlezde u korenu repa, ili, da već ne nabrajamo primere kojih je veoma mnogo. Ili da navedemo pozitivne primere, Novi Zeland koji ima najveću svetsku farmersku proizvodnju jelena, živi praktično na potraznji rogava u bastu sa kineskog tržišta.

Naravno da ovakva potražnja kondicionira stanje divlje faune Kine, favorizujući vrste koje su manje interesantne sa stanovišta Kineske tradicionalne medicine, a to su na prvom mestu sve vrste visokoplaninskih divljih ovaca i kozoroga, koji su i osnovne vrste koje se danas mogu loviti u Kini

Lov u Kini

 Kada govorimo o lovu u Kini, onda govorimo o lovu koji se organizuje za strance. Treba imati u vidu da Kinezi kao privatna lica ne mogu imati oružje. Da, u Kini ne postoje lovci ni kao privatna ni kao službena lica. Da, u Kini pojam lova i lovca ili lovačke organizacije uopšte ne egzistira. Dakle u KINI NEMA LOVACA niti bilo koje kolateralne delatnosti u vezi sa lovom. Da bi mogli da održe red u tako ogromnoj i gusto naseljenoj zemlji, Kineske vlasti su totalno ukinule mogućnost posedovanja bilo koje vrste oružja, bilo kome osim službenim licima, vojsci i miliciji.

Lovnim resursima, koji su inače bar za divlje ovce i ostale visokoplaninske i pustinjske vrste životinja ogromni, upravlja Ministarstvo šumarstva u okviru svoje delatnosti. Kada su pre desetak godina rešili da otvore lov za strane turiste, kineske vlasti su celokupnu delatnost lovnog turizma poverile Ministrastvu šumarstva koje je preko svojih filijala na terenu organizovalo lov. Posle nekoliko godina totalno centralizovanog upravljanja, vlasti su dozvolile otvaranje specijalizovanih privatnih lovačkih agencija, koje su osnovali uglavnom bivši funkcioneri Ministarstva šumarstva i preko kojih lovci turisti dolaze u Kinu, ali je organizacija lova na terenu i dalje u rukama regionalnih ili lokalnih filijala Ministarstva šumarstva. Osnivanje i držanje kampova za lov i usluživanje stranih lovaca turista je takodje prešlo u privatnu inicijativu, ali opet putem strogo regulisanog sistema dozvola Ministarstva šumarstva.

Proces liberalizacije stranog lovnog turizma je išao dosta krivudavim putem, tako da je lovni turizam nekoliko puta potpuno prekidan, prvi put zbog novih propisa oko unošenja oružja u Kinu, skoro godinu i po dana, a sada momentalno zbog uvođenja novog sistema koncesija za lov.

U vreme kada je lov bio otvoren i (nadamo se) se ponovo otvori, organizacija lova je zaista vrhunska. Nigde u svetu strani lovac turista nema manje problema nego što je to u Kini. Tamo je sve vrhunski organizovano, od prijema na aerodromima, unutrašnjih trasporta, prevodilaca, do profesionalnih lovaca na terenu (koji često ne znaju sta je to trofejni lov ali odlično poznaju teren i gde se nalazi divljač). S druge strane loviti u Kini uglavnom znači loviti u pravom raju, sa stotinama životinja koje se vide dnevno, i koje, zahvaljujući činjenici da ih ne love, se praktično ne boje čoveka, drže redovno rastojanje od 50-100 metara koje uobičajeno drže od domaće stoke i čobana, koji za njih ne predstavljaju nikakvu opasnost. Nije retkost vieti inače veoma plašljive planinske ovce, koje mirno dočekuju lovca na stotinak metara, čak ga “zainteresovano” gledaju što se može doživeti samo u Kini, dok na ostalim mestima beže na kilometar i dalje.

Lov je inače izuzetno težak zbog toga što se većina vrsta lovi na visinama od preko 4000 metara ili u nepristupačnim pustinjama, sa svim teškoćama vezanim za visinsku bolest na prvom mestu.
Kampovi su obično organizovani kao stalne postavke, po desetak jurti za spavanje, za hranu, za pripremu trofeja, za lokalni staf i tako dalje. Lovi se uglavnom na konjima dok se približavanje na puškomet vrši peške. Zbog obilja divljači i činjenice da uglavnom uopšte nije plašljiva. lov nije težak osim zbog nepristupačnog i teškog terena.

                                                                                                      Dr Srđa Dimitrijević

Objavljeno u Loristu br.19